Кротење на лавот

"Јудо, лаве мој мал. Од грабеж се издигаш, сине мој",
Египетски плач, Abel Misraim, 64.

Како да сум била свесна дека сè е сон и дека ќе мине ужасот, за миг сум запрела. Небаре нема недоумица. И сите прашања кои претходно имале смисла, сега станале излишни.
Како кога ќе се најдеш сам под Сводот во некоја бистра мугра, па можеш да го гледаш истовремено - од исток изгревот на Сонцето, од запад заодот на Месечината, и забележуваш: Месечината е посјајна од Сонцето, полна, имагинарна, небаре халуцинантна визија, а Сонцето се подава на хоризонтот, солипсистично, тука, а сеуште не сосема, и не му е до разговор.
Ни тебе. Сака да ги избегне туѓите погледи и да излезе само.
Како да си непланиран и опасен сведок на древниот обред. Треба да ја заборавиш тајната, злосторот, но ти помниш наспроти својата желба и стануваш заложник на вселената…
Не дека ги знаеш одговорите, туку си ги искусила парадоксите, како во интимна средба кога фрлаш сè од себе и даваш сè од себе, и му ја вадиш душата на другиот, и кошулката како од змија му ја слекуваш со зазор да не ја расцепиш, како да си ги насетила чудата па враќање нема и си онемела во вртлогот и си го овластила него да зборува наместо тебе, а тој само се врти безумно, сè до следното подавање на главата надвор и подалеку, до кајшто нема дофат.
Точка која се врти пребрзо за да се помести и да се измени.
Тогаш почнуваш да уживаш во помислата дека си нескротлива и те обзема тага дека нема суштество кое да може да те припитоми.
Освен можеби оној чиешто име не го знаеш, а го препознаваш кога ќе се загледаш внимателно во понорните вишини…

© Катица Ќулавкова и Блесок, 2001.
Сите права се задржани.