Прав и пепел
Признание:
„Прав и пепел
тоа е она кое останува на крајот
она кое било искон
тело, збор, жена, хаос
и кое не ни бега, тоа е
сè освен зборот!
Помнењето е хазард
коцкање во кеш, сè или ништо
артикулација на митскиот образ
трема пред совршената форма
на праобразот, затоа запомнатото мами
колку и заборавеното!
Но јас и сега прашувам:
од каде, по сè, тој агон да се бара
секогаш правиот збор
од каде тоа тесно грло
тој застој во којшто ферментира
минатото, заедно со детството и младоста
и она кое следи потоа
сето фрагментарно, немонтирано
искуство наречено живот?
Од каде тоа латентна заблуда
тревожното претчувство дека сум
само ехо (е-х-о)
додека окото ослепува гледајќи
во замисленото сонце
да речам ли еретички - слободата
оти само таа може да те гледа
без да трепне
право в очи
и да те изгори
додека ти не сеќаваш
ништо друго
освен восхит!“
