Монашки нишан
Сведоштвото на
Лука Блажениот1
„Има нишани што ги следиш
од рано детство
без да знаеш зошто:
се будиш предзори
додека сосема не се повлекла
глувата сенка на ноќта
кога сè е разбиено на безброј дробни
честички
сетен ситнеж кој подоцна ќе се склопи
во запрепастувачки складен
и топол мозаик, во фрески
по ѕидовите, по подот, на сводот
и сеќаваш
кревкото, кршливото
порозното, обезличеното
се преобразува во својата виша смисла
и ти се обзнанува:
ни еден слом
не е алогичен!;
тукушто си пркнал
уште дете, стануваш аскет
и заминуваш незнајно каде
само (посакуваш!) да биде тивко, молебно
створено и од природата, и од човека
за деноноќно бдение
за созерцание, вертикално понирање
на веда - од небеса до подземи
за живеење со
жиг и жедба на монах
ни горе-ни долу
повеќе таму,
одошто овде
(напати ти се привидуваат
пештерните манастири околу
Белото, лихт луминозно езеро
- она понасевер од Делфи
и од Костур -
светилиште само по себе
облиено со внатрешен сјај
од белки на монахинка
среде коишто, во драматичен контраст
се вовира зеницата, духовниот рез);
многу мислиш, а малку искажуваш
јазикот за тебе поскоро е молвење
од разговор, сè е ВНАТРЕ
и ти, и Тој, и исказанието
и дослухот меѓу вас
и предметот дури се вовлекува
во тој, невидлив за другите, Круг;
и повеќе не правиш разлика
меѓу искреноста и вистината
со денови се повлекуваш во себе
секнуваш, понираш, остинуваш
стаписан, онемен, оти си согледал:
не е лесно да
се биде искрен!;
и повеќе не е битно дали нешто
те повикува без престан
да му припаднеш, сестро Варваро
или просто посакуваш
од дното на душата
од нејзината небесна бездна
да постоиш блажено
во согласје со себеси
и навистина повеќе ништо
друго не е суштествено
освен:
да ја бараш
сопствената сенка
сè
додека не си соѕидаш самица
а во неа си -
Лице без сенка:
м-о-н-а-х!
Не си сам кога си
сам.
Сам си кога не
си
во конакот,
оти во
меѓувреме
келиите се
изѕидале ко сотки
една до друга;
многу нешта ти се растајнуваат
од што душата ти е чиста,
од што толкуваш со вера
и љубиш со вера…
……………………………….
И што сетне?
Ни сам не си свесен
за сопствените дарби
а всушност, глас се разнел насекаде
- низ Фокида, Беотија, Тесалија, Македонија
-
дека си видовит и допирот дека ти е лечебен
а речта - провидение!
………………………….
Од ден на ден се разлевав
како црно вино
врз бесквасен леб
од мене уште тогаш
преостана повеќе боја, и мирис, и слика
одошто плот!
Ништо ново, Сестро!
Приказнава е стара.
Сè видов однапред
оти сè еднаш веќе било.“
1 Хосиос
Лука или Блажениот Лука е роден 896, умира 953
година, како светец. Манастирот што тој го
подигнал претставувал средиште на
духовноста во византискиот и
поствизантискиот период. Поседува
фасцинантни мозаици и фрескопис и се наоѓа
во близина на Делфи.
